Vrouwen worden al jaren gedwarsboomd. Sommigen hebben de tand des tijds doorstaan, terwijl anderen een oogje dichtknijpen en zagen dat het hun lot was. Deze recensie van Portrait of a Woman on Hearth laat zien hoe vrouwen door de geschiedenis heen een constante strijd hebben geleverd om te overleven.

Céline Sciamma’s Portrait of a Woman on Hearth speelt zich af in het 18e-eeuwse Frankrijk en toont twee jonge vrouwen, Marianne als kunstenaar en Héloïse als onderwerp van haar laatste opdracht. Het herenhuis van de gravin had haar gevraagd een portret te tekenen van de dochter van de gravin die ging trouwen.

Het filmportret van een dame komt tot rust terwijl ze langzaamaan in een romantische liefdesaffaire worden getrokken – een korte liefdesaffaire die op het punt staat de relaxation van hun leven in hun geheugen te blijven. Een plot dat spreekt over een gekoesterde liefde tussen twee mensen en ons tegelijkertijd met een ondraaglijke finesse de toestand van het toenmalige Frankrijk laat zien.

Deze coming of age movie belichaamt de metamorfe kracht van liefde en hoe iemands liefde een blijvende indruk op je hart kan achterlaten. Het gaat over hoe de duur of de diepte van je liefde niet belangrijk is, maar eerder de kracht die ware liefde in je leven kan brengen.

Het was een tijd waarin er sprake was van systematische onderdrukking van vrouwelijke schilders. Marianne in het portret van een brandende dame trotseerde als portretkunstenaar in deze tijden waarin mannelijke kunstenaars overvloedig waren. Het werpt licht op de veelsoortige identiteiten die het vrouwzijn met zich meebrengt. Het doet dit door afstand te nemen van dominante monologen over vrouwen in de bioscoop.

Doorheen Portrait of a Woman on Hearth wordt symboliek gebruikt, wat ons een breder perspectief op de plot geeft. Hun liefdesaffaire tussen Marriane en Héloïse in Portrait of a Woman on Hearth wordt door de hele movie vergeleken met het chaotische karakter van vuur. Het ontwikkelt een kosmische verbinding tussen het paar en laat zien hoe zowel aanlokkelijk als destructief hun relatie kan zijn.

Er is een bewuste keuze gemaakt in de weergave van het vrouwelijk lichaam die niet voldoet aan de conventionele normen van vrouwelijke schoonheid. In een bepaalde scène zit Marriane naakt bij het vuur waar haar uitpuilende buik goed zichtbaar is. De scène zelf toont ons een vrouw die zich niet schaamt voor het feit dat ze geen platte buik heeft.

Het Portrait of a Woman on Hearth tart expliciet de normen die destijds voor vrouwen werden gesteld. In een tijd waarin vrouwen alleen maar werden blootgesteld aan de buitenwereld, illustreerde Marianne onbevreesd naakt schilderijen van beide geslachten op haar canvas.

Het liefdesverhaal tussen Héloïse en Marianne was heat en hartverscheurend tegelijk. Een kunst over liefde die verder gaat dan de normen voor vrouwen, die laat zien hoe twee vrouwen vrijheid vinden door liefde. Liefde die ons een kijkje geeft in de intieme vrouwelijke wereld, die harde realiteiten bevat waarvan we ons misschien niet bewust zijn.

Zelfs zonder mannelijke personages op het scherm te tonen, toont Sciamma de talloze manieren waarop het patriarchaat de levens van haar vrouwelijke hoofdrolspelers klemt. “Portrait of a Woman on Hearth” is een movie over diepe vrouwelijke solidariteit. Sciamma maakt een krachtig assertion door het zusterschap organisch te laten bloeien vanuit het verbiedende traditionalisme van de setting.

Leave a Reply

Your email address will not be published.