Voor Loopt af, toen ik werd gecast, voelde het als een enorme movie. Maar als je komt opdagen, voelt het meer als: Prins Lawine. Het is David en [cinematographer] Michaël Simons. Een van de schrijvers van deze movie was bijvoorbeeld een van de chauffeurs op Prins Lawine en de PA aan Prins Lawine werkt nog steeds samen met David. Het is dezelfde kerngroep jongens en soms voelt het op deze movies alsof je op een enkele digicam in het bos zit met je vrienden die een studentenfilm maken. Dat is de sfeer die David altijd op de set heeft gehad.

In deze zijn er zoveel scènes waarin jij en Andi Matichak op de motor rijden, op het dak, op het feest. Het zijn deze zeer persoonlijke scènes met twee handen.

En dan krijg je die kleine David Gordon Inexperienced-flair waar hij zijn eigen creativiteit, bizarheid en originaliteit kan inbrengen, zelfs in een romantische movie. David is altijd zo geïnteresseerd in [finding], “Wat is de meest interessante manier om iets te doen?” En ik heb het gevoel dat [the question] met Loopt af: Wat is een nieuwe manier om dit aan te vallen en het publiek te katapulteren naar waar ze willen gaan met Laurie en Michael in die finale?

Er zijn het afgelopen jaar veel meedogenloos sombere horrorfilms geweest, maar die van Inexperienced Halloween franchise brengt veel oneerbiedigheid met zich mee, wat aanvoelt als een goed getimede verandering van tempo.

Als ik het over deze movie moet hebben, ben ik geneigd hem te kijken, dus ik ging gisteravond nog een keer naar de movie. Ik vind gewoon het drukste theater en ga daarheen, omdat ik verslaafd ben aan het uitzoeken wanneer het publiek beseft dat je kunt lachen. Ik hou ervan als mensen hoorbaar worden in het theater. De “Oh doe dat niet!” en “Oh, kom op!” Dat zijn deze movies zou moeten zijn. Het moet een ervaring zijn, het moet hoorbaar zijn, je moet reageren.

Welke van Corey’s scènes krijgt de meeste reactie van het publiek?

Nou, een van mijn favoriete momenten is de koude open als je kijkt [Corey’s babysitting charge] over de reling vallen en op de grond vallen. Elke keer, iedereen in het theater, is het zo’n snik. Je verwacht geweld, maar je verwacht niet dat soort onbedoeld geweld. Ik denk dat het het publiek heel snel grijpt in de movie. Weer een heel leuk second voor mij [that] Ik raak verslaafd aan kijken als mama me kust. Er zijn ongeveer drie of vier seconden, die meestal worden gevolgd door een “Wat is de” neuken was dat?” En dan is het meestal alleen ik die lacht en dan een groep gelach achter me. Het is gewoon het raarste second op zo’n mooie manier. Die reactie raakt me altijd.

Het is heel slim om van je personage de babysitter te maken. Need wat gebeurt er meestal met de oppas in een Halloween movie? Ze sterven in de eerste paar scènes.

Het is deze karaktergestuurde route om het publiek een perspectief te laten begrijpen, zelfs niet noodzakelijkerwijs van Michael, maar van wat er met iemand gebeurt als ze bepaalde keuzes of invloed krijgen. Wat ik leuk vind aan deze movie komt op het laatste second wanneer Corey het mes in zijn eigen keel steekt – of het publiek er boos over hoort worden of juicht. Het wisselt van publiek tot publiek. Ik denk dat wat David heel goed deed, was een empathie voor het kwaad creëren.

Leave a Reply

Your email address will not be published.