“Name Jane” begint met deze scène, en hoewel het niet expliciet aansluit bij de hoofdverhaallijn, is het een voorbeeld van wat de movie echt goed doet (en er zou meer van kunnen zijn). Geregisseerd door Phyllis Nagymet een script van Hayley Shore en Roshan Sethi, “Name Jane” speelt zich af voor Roe v. Wade, waar vrouwen geen andere keuze hadden dan naar illegaal en gevaarlijk gebied te verhuizen om de keuzes te maken die ze moesten maken over hun eigen lichaam. (De timing van ‘Name Jane’ is op zijn zachtst gezegd angstaanjagend.) Pleasure’s persoonlijke reis is belangrijk – en centraal – maar internet als in de eerste scène vindt het plaats in een grotere context, een context die Pleasure heeft kunnen tot nu toe vermijden. Door haar eigen omstandigheden wordt ze naar een grotere ruimte getrokken waar ze mogelijkheden vindt waarvan ze niet wist dat ze ze had. Met andere woorden, “Name Jane” is niet alleen het verhaal van één vrouw. Dit is in het voordeel van de movie.

Pleasure en Will hebben over het algemeen een gelukkig huwelijk en een tienerdochter genaamd Charlotte (Grace Edwards). Pleasure is weer zwanger en ze merkt dat er iets niet klopt. Haar arts brengt het slechte nieuws: ze heeft congestief hartfalen ontwikkeld, en de enige manier om het ongedaan te maken zou (lange pauze) “therapeutische beëindiging” zijn. Pleasure heeft een 50/50 kans om de zwangerschap te overleven. De comfortabele zelfgenoegzame wereld van Pleasure en Will wordt in chaos gestort. Om goedkeuring te krijgen voor de “therapeutische beëindiging”, moet het paar een ontmoeting hebben met het ziekenhuisbestuur (allemaal mannen). Pleasure komt met een stralende glimlach en met een bord koekjes. De mannen praten over haar alsof ze er niet is en stemmen unaniem tegen de levensreddende process. Pleasure wil niet dood. Will probeert er het beste van te hopen, maar blijft dingen zeggen als: “Ik wou dat ik dit kon oplossen!” Hij kan het niet.

Puur bij toeval ziet Pleasure een flyer op een telefoonpaal geplakt: “Zwanger? Hulp nodig? Bel Jane!”

Dit is Pleasure’s toegangspoort tot het Jane Collective, een groep vrouwen in Chicago die een ondergrondse organisatie vormden om vrouwen te helpen veilige abortussen te krijgen (compleet met nazorg). (“De Jane’s“, een documentaire die in juni van dit jaar werd uitgebracht, vertelt het verhaal van deze groep). Pleasure belt. Een vrouw genaamd Gwen (Wunmi Mosaku) pakt haar op, laat haar een blinddoek omdoen en rijdt haar naar een locatie waar toegang wordt verleend na een geheime klop. De ‘process’ kost $ 600, en de dokter, vertelt Gwen aan Pleasure, heeft een vreselijke manier van slapen, maar ‘hij is de beste die we hebben’. Dr. Dean (Cory Michael Smith) doet zijn reputatie eer aan. Daarna wordt Pleasure weer geblinddoekt en naar een andere locatie gebracht, waar ze de relaxation van de “Janes” ontmoet. De leider is Virginia (Sigourney Weaver), een door de strijd gehavende veteraan van allerlei culturele en politieke oorlogen. Ze is taai, praktisch en geoefend in het onderhandelen met duistere personages, waaronder de maffia (die lage huurprijzen bieden voor hun geheime locaties en vermoedelijk ook bescherming bieden). Pleasure blijft volhouden dat het prima is om te vertrekken, maar Virginia legt de moist huge en legt haar precies uit wat er met haar lichaam gebeurt en wat ze de komende dagen kan verwachten.

Leave a Reply

Your email address will not be published.