In De witte lotus seizoen tweeMike White stuurt de bevoorrechte karakters van zijn heerlijk grappige HBO-anthologiereeks naar een luxe resort op Sicilië. Hier vinden we F. Murray Abraham als Bert Di Grasso, een patriarch die weduwe is en reist met zijn zoon, Dominic (Michael Imperioli), en kleinzoon, Albie (Adam DiMarco), op een once-in-a-lifetime reis om hun voorouderlijke wortels te ontdekken.

Bert, die aanvankelijk scant als een lieve en vriendelijke grootvader, flirt met elke jonge vrouw die hij tegenkomt, laat hoorbaar scheten op ongepaste momenten en zegt over het algemeen wat hij denkt. (De eerste aflevering bevat ook een gezinsgesprek tussen de drie mannen over de mechanica van onanisme in je jaren tachtig.) Omdat het F. Murray Abraham is, bekend om zijn dreunende stem en legendarische rollen als Antonio Salieri in Amadeus en Omar Suarez in littekengezichtde uitvoering is nog steeds behoorlijk charmant en doordrenkt met off-the-charts gravitas.

Hier praat Abraham met GQ over het werken met Mike White op Sicilië, zijn herinneringen aan het filmen Amadeus en littekengezicht tegelijkertijd in de vroege jaren tachtig, en wat hij herkenbaar vindt aan Bert.

GQ: Hoe kwam de rol van Bert Di Grasso op je pad?

F. Murray Abraham: Het is een van die gelukkige dingen die gebeuren. Mike White – ik kan niet genoeg over hem zeggen. Het gebeurt niet vaak dat je een hele sfeer van positiviteit en creativiteit en plezier hebt. Wes Anderson, hetzelfde gebeurt op zijn set. En de gebroeders Coen. Het is als een klein cadeautje uit de hemel. Ik maak geen grapje.

Mike is een van de meest eigenzinnige mensen die momenteel in Hollywood werken. Hoe is hij als hij je regisseert?

Hij is ideaal omdat hij erop staat dat je het zelf probeert te vinden. Of hij zal zeggen dat het niet gemeen genoeg is. Hij bleef me pushen om … nou ja, je weet hoe ik mijn zoon behandel in dit ding.

Zeker.

Het is echt altijd aanvallend en aanvallend. En hij zei: “Ga verder. Blijf doorgaan. Laat je er niet door storen, need het stoort je niet.” En na een tijdje werd het leuk. De ironie is dat Michael en ik heel goede vrienden zijn geworden. Hij en zijn vrouw en ik waren een trio. We brachten veel tijd samen door. Overigens nog steeds.

Wat sprak je zo aan in Bert?

Nou, hij is echt een relikwie. Hij is totaal uit de pas met het heden. Een van de redenen waarom ik denk dat hij wegkomt met sommige van de buitensporige dingen die hij zegt, is dat hij er zo onschuldig over is. En hij schaamt zich niet. Hij censureert zichzelf niet.

Ik moet je zeggen dat je tegenwoordig, vooral in onze zaken, censuur moet zijn over je gedachten. Over hoe je jezelf uitdrukt. Ik kom uit de tijd van Bert. Ik ben natuurlijk niet trots op dat hele tijdperk. Ik ben een feministe, eigenlijk. En dat is het laatste wat Bert is.

Maar hij maakt me ook aan het lachen, dit personage. Hij is charmant. Hij is zo schandalig dat ik mezelf aan het lachen maakte toen ik hem speelde en een paar van die vreselijke dingen zei. En ik hoop dat dat ook met het publiek gebeurt. Ze zullen hem het spul vergeven omdat het zo schandalig is.

Leave a Reply

Your email address will not be published.